Manatiling malapit kahit iba-iba ang wika ng pamilya
Kapag sumasagot ang mga apo sa wikang hindi nababasa ng lolo at lola, napuputol ang sinulid ng usapan. Narito kung paano ito ibabalik.
Ang agwat ng wika sa pagitan ng mga henerasyon
Sa maraming pamilyang nakatira sa ibang bansa, lumalaki ang mga anak sa wika ng bansang tinitirhan at kalahati lang ang naiintindihan sa wika ng lolo at lola. Nagiging halo-halo ang family chat at may mga naiiwan.
Marami tayong nakakaranas nito: ang mga magulang ay nagsasalita ng Ilocano, Bisaya, o Kapampangan, samantalang ang mga anak na lumaki sa Maynila o abroad ay mas bihasa sa Tagalog o English. Ang mga OFW naman ay madalas na may mga anak na lumalaking malayo sa wika ng pamilya.
Mga gawing nagpapalapit
- Bawat isa ay sumusulat sa wikang pinakakomportable siya: mas mabuti ang natural na mensahe kaysa tamang pero matigas.
- Hindi na kailangang isalin ang mga larawan at voice message: nakakarating ang mga ito kahit kanino.
- Sulit panatilihin nang eksakto ang mga malambing na tawag at ang mga pariralang sariling-sarili ng pamilya.
- Laging nakakatuwa ang bati sa wika ng iba, kahit may kamalian.
Maliliit na ritwal na tumatagal
Magtakda ng nakagawiang bagay na sabay-sabay ninyong gagawin, gaya ng litrato ng hapunan tuwing Linggo o good morning ni Lola. Hindi umaasa ang mga payak na gawing ito sa husay sa wika, pero nagpaparamdam sa lahat na kabilang sila. Kapag may malaking okasyon, bumati sa wika ng bawat miyembro ng pamilya, isang pangungusap bawat wika.
Gamit ang oKiKo
Nakikita ng bawat isa ang usapan sa sarili niyang wika: nagbabasa si Lola sa wika ng probinsya, sumasagot ang apo sa wika niya, at natatanggap ng bawat isa ang salin ng isa. Isang tap lang ang orihinal, kaya nananatiling eksakto ang mga salita ng pamilya gaya ng pagkakasulat.