نزدیک ماندن وقتی خانواده به چند زبان حرف می‌زند
وقتی نوه‌ها به زبانی جواب می‌دهند که پدربزرگ و مادربزرگ نمی‌خوانند، رشته می‌گسلد. چطور آن را نگه داریم.
شکاف زبانی بین نسل‌ها
در بسیاری از خانواده‌های مهاجر، فرزندان با زبان کشور میزبان بزرگ می‌شوند و زبان پدربزرگ و مادربزرگ را نیمه‌کاره می‌فهمند. گروه خانوادگی به ترکیبی تبدیل می‌شود که بعضی در سکوت از آن کنار می‌کشند.
برای خانواده‌های ایرانی خارج از کشور این صحنه آشناست: مادربزرگ به فارسی با خط درشت می‌نویسد و نوه به انگلیسی یا آلمانی جواب می‌دهد و گفتگو در جمله‌ای مثل «یعنی چی؟» می‌ایستد.
عادت‌هایی که نزدیک می‌کند
- هرکس به زبانی بنویسد که در آن راحت‌تر است: پیام طبیعی از پیام درست ولی خشک بهتر است.
- عکس و پیام صوتی ترجمه نمی‌خواهند: به همه می‌رسند.
- کلمات محبت‌آمیز و تعبیرهای خانوادگی ارزش دارند همان‌طور که هستند بمانند.
- یک سلام به زبان طرف مقابل، حتی ناشیانه، همیشه خوشحال می‌کند.
یاد دادن کلمه‌ها به هم
هر نسل می‌تواند هفته‌ای یک چیز ساده به نسل دیگر یاد بدهد: یک کلمه، یک ضرب‌المثل یا یک ترانه. این لحظه‌های کوچک پلی محکم‌تر از هر ابزار می‌سازند و ترجمه را به یک کمک تبدیل می‌کنند نه تنها تکیه‌گاه.
مناسبت‌هایی که خانواده را دور هم جمع می‌کنند
عیدها و جشن‌ها فرصت خوبی‌اند: تبریک را به دو زبان رد و بدل کنید و هرکس «عید مبارک» یا «سال نو مبارک» را به زبان خودش و زبان دیگری بنویسد. دستور غذای مادربزرگ را با عکس به اشتراک بگذارید و از نوه‌ها بخواهید یک پیام صوتی کوتاه برای او بفرستند؛ صدایشان صادقانه‌تر از هر ترجمه‌ای به او می‌رسد. در گفتگوهای جدی، مثل سلامت یا کاغذبازی رسمی، با پرسیدن مطمئن شوید معنا کامل رسیده و فقط به ترجمه ماشینی بسنده نکنید.
با oKiKo
هرکس گفتگو را به زبان خودش می‌بیند: مادربزرگ به فارسی می‌خواند، نوه به آلمانی یا انگلیسی پاسخ می‌دهد و هرکدام ترجمه حرف دیگری را دریافت می‌کند. متن اصلی یک لمس فاصله دارد تا کلمات خانواده همان‌طور که نوشته شده‌اند بمانند.