Dichtbij blijven als de familie meerdere talen spreekt
Als kleinkinderen antwoorden in een taal die opa en oma niet lezen, breekt de draad. Zo houd je hem vast.
De taalkloof tussen generaties
In veel gezinnen die in het buitenland wonen, groeien de kinderen op in de taal van het land en begrijpen ze die van hun grootouders maar half. De familiechat wordt dan een mengelmoes waarin sommigen afhaken.
Het gevolg is dat grootouders minder gaan schrijven, uit angst niet begrepen te worden, en kleinkinderen niet antwoorden, uit angst niet te worden verstaan. Er is weinig voor nodig om die stilte te doorbreken: een kort bericht, een foto, een groet in de taal van de ander.
Gewoontes die dichter bij elkaar brengen
Kleine aandachtspunten helpen al veel:
- Iedereen schrijft in de taal waarin hij zich het prettigst voelt: een natuurlijk bericht is beter dan een correct maar stijf bericht.
- Foto’s en spraakberichten hoeven niet vertaald te worden: ze komen overal aan.
- Koosnamen en familieuitdrukkingen zijn het waard om zo te blijven.
- Een groet in de taal van de ander, ook al is die onhandig, wordt altijd gewaardeerd.
De momenten die tellen
Verjaardagen, feestdagen, gezondheidsnieuws: op zulke momenten weegt een misverstand het zwaarst. Voor felicitaties volstaat een eenvoudige zin en een foto; schrijf belangrijk nieuws kort en duidelijk en vraag of het begrepen is.
Af en toe een videogesprek, ook zonder veel te praten, houdt de band levendiger dan veel berichten.
Met oKiKo
Iedereen ziet het gesprek in de eigen taal: oma leest in het Arabisch, de kleinzoon antwoordt in het Nederlands en ieder krijgt de vertaling van de ander. Het origineel blijft met één gebaar zichtbaar, zodat de familiewoorden bewaard blijven zoals ze zijn geschreven.